Début du travail : L’aube de la Terre
Moment d’entrée du spectateur : Midi, lorsque la Terre atteint sa position la plus verticale par rapport au Soleil.
Fin du travail : Le crépuscule de la Terre
Guide d’utilisation :
Cette œuvre est une tentative de créer un environnement propice à l’exploration des couches les plus profondes et intimes de notre être, à travers un "plongeon" intérieur. L’être humain est capable de communiquer avec lui-même et avec l’Autre au-delà des cinq sens habituels, par des antennes imperceptibles. Une communication qui ne peut être censurée par aucune instance extérieure, si ce n’est par nous-mêmes.
Il faut voir simplement, entendre simplement, sentir simplement, toucher simplement et goûter simplement afin d’activer et d’ouvrir les moyens de communication les plus élémentaires en nous. Plus nous plongeons en nous-mêmes avec simplicité et profondeur, plus ces moyens de communication (avec soi et avec l’Autre) deviennent réels, solides et tangibles.
Chaque spectateur est invité, s’il le souhaite, à s’asseoir dos à dos avec le performeur, face à son propre reflet dans le miroir, et à se fixer du regard.
Un plongeon dans soi-même, les yeux dans les yeux avec son propre reflet.
La durée de cette position est laissée à l’appréciation de chaque spectateur.
Un maximum de dix personnes peut être présent dans la salle en même temps, et parmi elles, une seule personne, accompagnée du performeur, prendra place sur le tapis, face au miroir.
شیرجه
شروع کار : طلوع زمین
زمان ورود مخاطب : هنگام ظهر، وقتی زمین به عمودیترین وضعیت خود نسبت به خورشید میرسد.
پایان کار: غروب زمین
راهنمای استفاده: این کار، تلاشی ست برای فراهم آوردن محیطی مناسب برای ورود به عمیقترین و شخصیترین لایههای وجودمان از طریق "شیرجه" به درون. انسان قادر به برقراری ارتباط با خود و "دیگری" از طریق آنتنهایی فرای پنج حس معمول است. ارتباطی که هیچ وقت و هیچ کجا قابل سانسور نیست، مگر به دست خودمان. باید ساده دید، ساده شنید، ساده بویید، ساده لمس کرد و ساده چشید تا سادهترین وسایل ارتباطی درونمان باز، فعال شوند. هرچه عمیق تر و ساده تر به درون خود "شیرجه" بزنیم این وسایل ارتباطی (ارتباط با خود و ارتباط با "دیگری") واقعی تر و محکم تر و ملموس تر میشوند.
از هر کدام از مخاطبین خواهش میشود تا در صورت تمایل، پشت به پشت اجراگر، رو به روی آینه خود نشسته و به خود خیره شود.
چشم در چشم خود، شیرجهای به درون خود میزنیم.
مدت زمان نشستن در این موقعیت به دلخواه هر مخاطب است.
در آن واحد حد اکثر ده نفر میتوانند در سالن حضور داشته باشند، و در این میآن تنها یک نفر به همراه اجراگر روی قالی، رو به روی آینه خواهد نشست.



